Divendres, 5/8/2011
722 lectures

Recorda, cos…

Cos, recorda no sols quant fores estimat,

no solament els llits on et colgares,

sinó també aquells desigs que per tu

espirejaven en els ulls manifestament,

i tremolaven en la veu –i algun

obstacle atzarós els frustrà.

Ara que totes aquestes coses ja són dins el passat,

sembla quasi com si t’haguessis lliurat

a aquells desigs –com espirejaven,

recorda, en els ulls que et miraven;

com tremolaven en la veu, per tu, recorda, cos.

Poema del 1918 de l’autor grec Constantinos Cavafis (1863-1933), dins del llibre Poemes canònics, Editorial Lleonard Mutaner, Palma (Mallorca), 1996, traducció d’Antoni Avellà i Bartomeu Garcés.

(versió en grec:

Θυμήσου, σώμα...

Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,

όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες,

αλλά κ' εκείνες τες επιθυμίες που για σένα

γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,

κ' ετρέμανε μες στη φωνή – και κάποιο

τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.

Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,

μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες

εκείνες σαν να δόθηκες – πώς γυάλιζαν,

θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν•

πώς έτρεμαν μες στη φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα.)

Altres articles de El poema del mes

0 Comentaris

Deixa el teu comentari

La direcció del web anoiadiari·cat de l'espai es reserva la no publicació d'aquells comentaris que pel seu contingut no respectin les normes bàsiques d'educació, civisme i diàleg.